Steve Buscemi

Gdybym miała podać jednego aktora, który ma charyzmę, gra realistycznie, rzemieślniczo szlifuje swój warsztat, dodatkowo się przy tym rozwijając to jest to Steve Buscemi. 

Ten niesamowity, niedoceniony aktor drugiego i trzeciego planu kończy dziś 56 lat.

Swój mało atrakcyjny wygląd i nieciekawą barwę głosu wykorzystał do tworzenia dziwaków i odszczepieńców. To w nich wlewa całą masę energii i ekspresję. Chociaż to właśnie kreacjami nietypowymi najlepiej zwraca na siebie uwagę, to jednak najatrakcyjniejsze jego role to te, stworzone m.in. w Ghost world, Rozmowa z gwiazdą (którą również reżyserował) czy 28 dni.

Jeden z pierwszych filmów aktora na który warto zwrócić uwagę to Parting Glances, gdzie grał chłopaka chorego na AIDS, który brawurowo wykorzystywał łatwowierność swojego przyjaciela. Film, pomimo lekkiej formy, wyróżniał się całkiem niezłym aktorstwem, a Buscemi pokazał podwójne oblicze swojej postaci.

Steve Buscemi w filmie Parting Glances

Jednak najlepsze lata aktora przypadają na lata 80-90te. Wtedy jego ścieżka zawodowa rozwidliła się na kino rozrywkowe i niezależne. W tym pierwszym szlifował swój warsztat, grając zwykle role pomyleńców oraz dziwaków (Desperado, Lot skazańców, Armagedon), natomiast w drugim, o różnorodnych, wyjątkowo barwnych rolach świetnie się aktorsko rozwijał (13 księżyców, In the soup, Peter Smalls is dead). Oprócz tego Buscemi grywał u braci Coenów (Ścieżka strachu, Barton Fink, Fargo, Big Lebowski) czy Jima Jarmusha (Kawa i papierosy, Mystery train).

Obecnie popisy Steve'a Buscemi można oglądać w serialu Zakazane imperium, które polecam ze względu na bardzo dobrą kreację aktora. Za rolę gangstera Nuck'ego Thomsona dostał zasłużonego Złotego Globa.

Rola Mr. Pink w filmie Quentina Tarantino Reservoir dogs (Wściekłe psy) należy do najpopularniejszych w dorobku aktora i przy okazji jedną z lepszych w jego karierze. Poniżej jedna z najpopularniejszych scen w filmie - Dlaczego Pan Różowy nie daje napiwków.

Najlepsze wcielenie aktora - Ironiczny i złośliwy Seymour w wykonaniu Steve Bauscemi. Scena z filmu Ghost world.

Pełna makabreski kreacja w Fargo braci Coenów.  Dla mnie taka upiorniejsza wersja Mr.Pinka, ale mimo wszystko warto zobaczyć ze względu nie tylko na role, ale i sam film.

Categories: Barton Fink, Big Lebowski, Buscemi, Fargo, Ghost world, J.Jarmush, Q.Tarantino, Wściekłe psy

Przenikanie (dissolve)

Przejście pomiędzy dwoma ujęciami. Przez chwilę widać, jak dwa obrazy nakładają się na siebie: Podczas gdy obraz w pierwszym ujęciu zanika, w drugim stopniowo się pojawia. Szybkie przenikanie daje ostre przeniesienie, natomiast powolne mogą już wiązać ze sobą nastroje obu scen. Jeżeli część nakładająca się obu scen jest wydłużona, wówczas możemy mówić o podkreśleniu nastroju poetyckiego bądź nostalgii. Przypuszcza się, że przenikania użył pierwszy raz w 1902 roku George Melies w filmie Podróż na księżyc (przy tworzeniu hasła korzystałam z książek Film art. Sztuka filmowa i Gramatyka języka filmowego, wyd. Wojciech Marzec).

Tradycyjne użycie przenikania

Filmowy zwykle stosują przenikanie, aby podkreślić dłuższy upływ czasu albo ukazać przebyte przez bohaterów odcinki drogi.

fragment filmu Jeździec znikąd

Oprócz przebytego przez bohatera niewielkiego odcinka drogi, pojawia się również wartość estetyczna.

Inne wykorzystanie przenikania

W filmie Barton Fink Ethana i Joela Coenów przenikanie ma wydźwięk symboliczny. Z nic nie znaczącego ujęcia przedstawiającego uderzającą o skały falę, pojawia się druga, w której widać głównego bohatera, wchodzącego do hotelu.

GIF z filmu Barton Fink

Fala uderzająca o kamienie zmienia się w hol hotelu. Pomieszczenie to jest tajemnicze, słabo oświetlone, wydawałoby się, że również opuszczone. W jednym z kadrów widać dokładne nałożenie się obu obrazów. Wygląda to tak, jakby bohater wynurzał się z morza. Nie zdradzając fabuły filmu mogę jedynie dodać, że woda jest głównym czynnikiem powiązanym z postacią tytułową- jako miejsce utęsknione, dające bezpieczeństwo i wewnętrzny spokój. (fragment z mojej pracy magisterskiej Symbole i elementy baśni w filmach braci Coenów).

Categories: Barton Fink, bracia Coenowie, Film art, G.Melies, Jeździec znikąd, Podróż na księżyc, przenikanie, słownik terminologiczny